MENU

İngiltere’nin Tarihi Hakkında (Kim Demiş Tarih Sıkıcıdır Diye?:) )

Mim: En Çok Sevdiğiniz 5 İnternet (Sanal) Arkadaşınız

19 Mart 2010 Yorumlar (4) Okunma: 477 Serbest Bölge

Iğdırlı Onbaşı Hasan; Peygamber Ocağımızın Serhat Nöbetçisi…

imageNOT: Resimlerin üzerine tıklayarak büyük hallerini görebilir, yazılanları okuyabilirsiniz.

Bildiğiniz gibi dün yani 18 Mart, “Çanakkale Şehitlerini Anma Günü“ydü. Bu münasebetle aslında bir kaç şey karalamak istemiştim ama buna imkan bulamadım. Akşama bir yerden elime geçen bir broşürü inceledim. Tabi ki Çanakkale Şehitlerimiz ile ilgiliydi…

Broşür, Çanakkale Şehitleri Tanıtım ve Araştırma Derneği tarafından çok güzel tasarlanmış ve çok ciddiyetle içerik hazırlanmış. Ben de bu güzel eserden bir alıntı yapmak istedim en azından. Çok hoşuma giden bir Çanakkale Anısı’nı paylaşmak istiyorum. Yazı içerisine eklediğim resimlerden  de net olarak kısa hikayecikler okunabilmekte…

“”

O’na Mescid-i Aksa’da rastladım… İhsan BARDAKÇI

Mevki: Kudüs           Mekan: Mescid ül Aksa                    Tarih: 21 Mayıs 1972 Cuma.
Ben ve gazeteci arkadaşım rahmetli Said TERZİOĞLU, İsrail dışişleri rehberlerinin yardımı ile bu mübarek makamı dolaşıyoruz. Kudüs Çarşısı’nda rüzgar gibi dolanan entarili kahvecilerin ellerindeki askılara imageçarpmadan biraz yürüdünüz mü, önünüze çıkan kapı sizi Mescid ül Aksa’nın önüne kavuşturur. Mir’ac mucizesinin soluklanıldığı ilk Kıble’mize yani… Hemen oracıkta, ilk avlu vardır ki, hala bizim lakabımızla anılır. “12 bin şamdanlı avlu” derler oraya. Yavuz Selim 30 Aralık 1517 Salı günü Kudüs’ü devlete katmıştır da, ortalık kararmıştır. Yatsı namazını o avluda kılar. Kendisi ve bütün ordusu beraber. Şamdanları yakarlar. Tam 12 bin şamdan… O isim oaradan kalmadır. Sekiz on basamaklı merdiveni adımladınız mı, o mukaddes Mescid’in bağdaş kurduğu ikinci avluya ulaşırsınız.

imageO’nu merdivenin başında gördüm. İki metreye yakın bir boy. İskeletleşmiş vücudu üzerinde garip bir giyisi. Palto?.. Hayır, Karput, pardösü veya kaftan? Değil. Öyle bir şey işte. Başındaki kalpak mı, takke mi, fes mi? Hiçbirisi değil. Oraya dimdik, dikilmiş. Yüzüne baktım da, ürktüm. Hasadı yeni kaldırılmış kıraç toprak gibi. yüzbinlerce çizgi, kırışık ve kavruk bir deri kalıntısı. Yanımda bizim eski vatandaşımız İstanbullu yusuf’a sordum:
“Kim bu adam?” dedim.
Lakaydı ile omuz silkti. “Bilmem.” diye cevap verdi. “Bir meczup işte. Ben bildim bileli, yıllardır burada dururmuş. Çakılı gibi, hala duruyor ya… Kimseye bişey sormaz. Kimseye bakmaz, kimseyi görmez.”
Nasıl, neden, niçin hala bilmiyorum. Yanına vardım. Türkçe “Selamünaleyküm baba” dedim.
imageTorbalanmış gözkapaklarının ardın sütrelenmiş gibi jiletle çizilmişçesine donuk gözlerini araladı. Yüzü gerildi. Bana, bizim o canım Anadolu Türkçemizle cevap verdi:
“-Alekümüsselam oğul…”
Donakaldım, ellerine sarıldım, öptüm öptüm…
Anlattı ki ben de size anlatacağım…
Ama evvela biliniz. O canım Devlet çökerken, biz Kudüs’ü 401 yıl 3 ay 6 günlük bir hakimiyetten sonr abırakırız. Günlerden 9 Aralık 1917 Pazar günüdür. Tutmaya imkan yok. Ordu bozulmuş, çekiliyor, Devlet,image zevalin kapısında. İngiliz girinceye kadar geen zamanda içinde yağmalanmasın diye orada bir ardçı bölüj bırakırız. Adet odur ki kendi zabteden galip, asayiş görevi yapan yenik ordu askerlerine esir muamelesi yapmaz.
Anlattı, dedim ya. Gerisini tamamlayayım.
“-Ben, dedi, Kudüs’ü kaybettiğimiz gün buraya bırakılan ardçı bölüğünden…”
Sustu. Sonra, elindeki silahın namlusuna sürdüğü fişekleri ateşler gibi zımbaladı.
“-Ben, o gün buraya bırakılmış 20. Kolordu, 36. Tabur, 8. Bölük, 11. Ağır Makinalı Tüfek Takım Komutanı Onbaşı Hasan’ım.”
Yarabbi!… Baktım, bir minare şerefes gibi gargin omuzları üzerindeki başı, öpülesi sancak gibiydi.
Ellerine bir kere daha uzandım. Gürler gibi mırıldandı:
“-Sana, bir emanetim var oğul. Nice yıldır saklarım. Emaneti yerine teslim eden mi?”
“-Elbette, dedim, buyur hele…”
imageKonuştu:
“-Memlekete avdetinde yolun Tokat Sancağı’na düşerse… Git, burayı bana emanet eden kumandanım Kolağası(Önyüzbaşı) Musa Efendi’yi bul. Ellerinde benim için öp. Ona de ki…”
Sonra, kumandanı olduğu takımın makinalısı gibi gürledi:
“-O’na de ki, gönül komasın. “11. MAKİNALI TKAIM KOMUTANI IĞDIRLI ONBAŞI HASAN, O GÜNDEN BU YANA, BIRAKTIĞIN YERDE NÖBETİNİN BAŞINDADIR. TEKMİLİM TAMAMDIR KUMANDANIM!…” dedi dersin.”
Öleyazdım.

Sora yine dineldi. Taş kesildi. Bir kez daha baktım. Kapalı gzleri ardından, dört bin yıllık Peygamber Ocağı ordumuzun serhat nöbetçisi gibiydi. Ufukları gözlüyordu. Nöbetinin başında idi. Tam 57 yıl kendisini unutuşumuzdaki nadanlığımıza rağmen devletine küsmemişti.””

Etiketler:, , , , ,

4 Responses to Iğdırlı Onbaşı Hasan; Peygamber Ocağımızın Serhat Nöbetçisi…

  1. Zeynel Altuntaş dedi ki:

    Onu orada unutan vicdanımızı mı sotmrgulayayım,bu adamdaki asaletin yüceliğine mi şaşayım bilemedim :((Malesef ecdad o topraklardan çekilince orada kan akmaya başladı!

  2. Metin dedi ki:

    Bir kez daha aziz şehitlerimizi saygıyla anıyorum. bu arada güzel bir paylaşım olmuş.Ellerine sağlık 😉

  3. SessizCrew dedi ki:

    Teşekkürler..

  4. mrv dedi ki:

    Kaçıncı kez okuyorum bilmiyorum. Her seferinde aynı hazzı hissettiren bir yazı. Eline sağlık. Çok çok güzel olmuş…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir