MENU

29.06.2009 Günü İle Başlayan Uğursuz Haftam:)

18 Temmuz İle Başlayan Son Günlerim

23 Temmuz 2009 Yorumlar (1) Okunma: 122 Günlük

11 Temmuz İle Başlayan Hareketli Günlerim.

Herzamanki gibi sizlerden “Merhaba” mı esirgemeyerek başlamak istiyorum:) Merhaba…! 🙂 Bugün biraz burukluk olsa da içimde neşem yerinde sayılır. Burukluğun nedeni; sınavına girdiğim derslerden birinin dersine yarım gün girememiştim. O günkü notlar çok azdı ama yinede kimseden bulamadım. Şans bu ya, hoca sağolsun 4 sorudan ikisini o kondan sormuş ki hiç beklemiyordum. Haliyle biraz zorlandım, bakalım sonuç ne olucak… Yoğun bir kaç gün geçirdikten sonra artık daha rahatım:) Bugünlerden öncesi de var fakat ne tam olarak hatırlıyorum ne de şimdi onlarıda ekleyip uzatmak istiyom. Hiç gerek sanırım:) 11 Temmuzda eski ev arkadaşım Uğur, ertesi gün olacak olan DGS sınavı için gelmişti. Geldiği gün biraz zaman geçirdik beraber. Sonra o günün akşamı, daha önce arkadaşlarımın geceyi geçirmem için ayarladıkları yurda gittim. Yurt Isparta‘nın merkezine çok yakın bir yerlerde. Adı, Vefa Erkek Öğrenci Yurdu‘ydu. Arkadaşlar sağolsunlar bir tanıdıkları aracılığı ile ayarlamışlar. Geceyi orada geçirip sabah rahatça sınav olacağımız yerlere gidecektik. Onlar 4 kişi olarak önden gittiler, ben de Uğur geldiği için biraz daha geç gittim. Gitmez olaydım! Tek olunca bütün bahtsızlığım üstüme üstüme geldi heralde 🙂 Biletim akşam 8 arabasınaydı. (Merkeze gitmek için.) Fakat ben dışardaki bazı işlerimi halledip eve geldiğimde saat sanırım 8’e 10-15 dk. vardı:/ Aceleyle br kaç parça eşyamı ve evakları alıp koşarak ilçe garajına gittim. Şükürler olsun ki arabam daha kalkmamıştı. Eğer kaçırsaydım ancak sabaha gidebilirdim, son arabaydı! Sınavdan sonra sabah binip gelen arkadaşlarla görütük de iyiki kaçırmamışım. Zor yetişmişler ve baya bir sıkıntı olmuş. Biz yurttan çıkarak 5-6 kişilik bir grup olarak, sallana sallana gittik:) O konu dışında şansım yoktu açıkçası:) Akşam gitmem iyi oldu, iyi oldu ama… “Ama“‘sını sormayın:( :p Sağolsun şöförümüz yol üzerindeki(Biraz içeride ve gece olduğundan ağaçlıklardan net olarak görünmüyordu.) yurdun yerini tam olarak bilmiyormuş. Bana tanıdık gelen yerleri görünce “abi geçtik mi yurdu?” diye sordum, o da hemen yavaşladı ve lakayt bir eda ile “Yok ya, daha geçmedik. Buralarda bi’ yerde olcaktı(!)…“. Aslına bakarsanız geçtiğimizden emindim. Çünkü; daha öncede bir defa gitmiştim o yurda ve zaten sürekli merkeze giderken önündeki anayoldan geçiyoruz. Etrafındakileri az çok bildiğim için karanlıkda olsa fark etmiştim. Ama tabii şöförümüzün lafına güvendiğim için heralde karıştırdım dedim ve sustum. Zaten karıştırmış olsam çok normaldi çünkü yorgundum bi’ hayli. Yavaşlamış şekilde biraz ilerledik ama ortada yurt falan yoktu! Beni alakasız bir kız yurdunun önünde indirerek; “Buralarda olması lazım, zaten belediye otobüsleri sürekli geçiyor, biner gidersin…” dedi. Teşekkür ettim, indim. Yurdun güvenlik görevlisine asıl gitmem gereken yurdu sorduğumda ise, şöförümüze ettiğim teşekkür de dahil bütün iyi niyetimi kaybederek çok temiz(!) bir çekilde yaklaşık yarım saat sövdüm 🙂 E ben sövmeyeyimde kim sövsün! İnmem gereken yeri 3km. ye yakın geçmiş sağolsun!!! Ve geri gitmem gereken yolda hiç bir yerleşim yeri falan yok, arabaların son sürat durmadan gittikleri bir yol. Etraf karanlık, heryer tarla… Gelde sövme arkadaş! Hava zaten sıcak, su gibi terlemişim bide üstüne susamışım. Hatırlamak bile istemiyorum:( Kazasız belasız yolu atlattım yurda vardım. Arkadaşlarla konuştuk odaları ayarladık ve nihayet sıra yemeğe gelmişti 🙂 Yurdun yemek saati çoktan geçmişti ve ben açlıktan ölüyordum:( Bir markete gittik, o da sağolsun elinden geldiğince uzağa kurmuş marketi:) En azından o vardı, ya olmasaydı? :/ Onca yoldan sonra bir de oraya yürüdük. Karnım doyduğundan sesim çıkmadı 🙂 Sabah erkenden kalkıp yola çıktık. Baya bir yürüdükten sonra bir pastane bulduk ve atıştırmak için bir kaç pohaça aldık. Sınavdan sonra tekrar buluştuk. Bu sefer Uğur da bizleydi. Yurda gidip eşyalarımı aldım ve anayola çıktık. Arabanın gelmesini beklerken Uğur tutturdu yürüyelim diye. O sıcakda ne akla hizmetse bütün çabama rapmen yürümeye başladık:( Tabii ben 2 günlük koşuşturmacadan artık sıkılmış vaziyette isteksiz isteksiz yürüyordum 🙂 Sonunda araba geldi ve kliması da açıktı 🙂 Yolda gelirken keçi sürüsü gördük ve Uğur, “Şimdi bi’ tane olsa da yesek…” dedi:) Önce bakış açısına gülerek, “O’lum bi’ git ya!” dedim ama sonra birden aklıma mangal geldi! 🙂 E haliyle canım çekti ve ona da söyledim. Anlaştık hesapladık ve ilçeye geldiğimizde hemen alışverişi yaptık eve geldik. Bi güzel malzemeleri hazırladık ve akiama mangalı kurduk:) Çok lezzetli ve keyifliydi. Uzun zamandır aklımdaydı. Uğur da gelmişti, “Bugün de yapmazsak ne zaman yapacağız?” dedim kendi kendime. İyi ki de demişim. Ev arkadaşım Behran’la beraber 3 kişi güzel bi akşam geçirdik. Gece Uğur’u yolculadık. Sonrasında ise zaten vize sınavlarımız başlamıştı. Not derdi, çalışma derdi derken sınavları da atlattık. Bir kaç olaydan sonra birkaç gündür kafam rahat artık:) Zaten en zor sınavımız olan Mikroişlemci Tekn. ve Assembly dersinin sınavından hemen sonra bir makale eklemiştim. Buradan okuyabilirsiniz.

Evet, artık bi’ süre daha rahatım:)  Son günlerim yoğun oldu ama büyük bir terslik çıkmadı, şükür:) Senirkent’de o kadarı normal:)

İyi bir hafta geçirmeniz dileğimle…

Etiketler:, , , , , ,

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir