Abdülhamid Han

Abduülhamid Han, Osmanlı Devleti‘nin son padişahı ve siyasi konuda belkide en bilgililerinden. Yanlış bilmiyorsam Osmanlı’yı tam 33 yıl yönetti ve bu zamanlar Osmanlı’nın en kötü zamanlarıydı. Yani bir mucize bunca yıl ayakta kalmak… Zaten araştıranlar da bilirki son zamanlarda kendi birşey yapmayacağını anlamış eli kolu bağlanınca bu sefer bir kurtarıcı arayışına düşmüştür. Bu bilgili ve cesur insan güvendiği bağlantılar yolu ile Mustafa Kemal Atatürk‘e ulaşmış ve hakkında verilen güvene itimat ederek ona gereken desteği sağlayarak vatanı kurtarma güvencesi almıştır! Lanse edilmeye çalışıldığı gibi Osmanlı gerici, ilkel, eğitim ve ekonomide geri kalmış, barbar bir toplum değil aksine; temizliği, düzeni, adaleti, huzuru, teknolojiyi, eğitimi …. dünyaya yaymış ve bu konularda öncülük ederek örnek olmuştur! İnkarı mümkün değildir, her alanda olduğu gibi birçoğumuz bu konuda da Osmanlı ve eski büyüklerimiz hakkında yanlış bilgilerle dolduruluyoruz. Sonra kendi tarihimize küstürülüp ondan koparılıyoruz. Bunun sonunda ise ne olduğumuzu unutup başka kültürleri benimsiyoruz. Bunun en güzel göstergesi ise son yıllardaki mesnetsiz cahil-cümbelek tartışmalar. Hep bir üstünlük çabası ve ayrılık tohumları var ruhumuzda. Öyleki Allah rızası için bir karşılık beklemeden iş yapanlara suçlu muamelesi yapılarak çeşitli etiketler yapıştırılmakta. Buradan sesleniyorum, kendimizi bilelim, birşeyi inkarda ediyorsak savunuyorsak da önce tanıyalım, tarafsız olarak! En başta karşımızdakine saygı gösterelim ve tartışmalardan kendimize pay çıkaralım. Şimdi sizlere bu bilinçli beyin yıkama olaylarının bir  ürünü olan tarihi sapıttırmayı görev edinmişlerin cevaplarını dinleteceğim.  :) Yanlış bilinen bir çok şey aslında doğruymuş, diyeceğinizi ümit diyorum.

1.Kızıl Sultandı:
Bu iddia, Albert Vandal adlı bir Fransız yazar tarafından ortaya atılmıştı. Atılış sebebi de, Abdülhamid’in Ermeni isyanlarını bastırtmış olmasıdır. Başta İngiltere ve Fransa olmak üzere Avrupa kamuoyunda Abdülhamid’in kan dökücü bir padişah olduğu propagandası başlatıldı. İşte “Kızıl”, yani kan döken Sultan lakabı bu sırada asıldı boynuna. Hadi Ermenilerin böyle demesini anladık; iyi ama bir tekini bile idam ettirmemiş olan Abdülhamid’e Jön Türkler neden “Kızıl Sultan” dediler? 1915′te yüzbinlerce Ermeni’yi tehcir ettirecek olanlar, 25 yıl önce Ermeni propaganda ordusunun neferleri olmakta sakınca görmemişlerdi.

2. Meşrutiyet düşmanıydı:
93 Harbi’nde Osmanlı topraklarının üçte biri kaybedilmişti. Bu çapta bir toprak kaybı karşısında meclisteki farklı milliyetlere mensup üyeler paniğe kapılmış, her biri kendi milletinin topraklarını kurtarma telaşına düşmüştü. Birleştirici olacağı ümidiyle kurulan meclis, tam tersine bölücü bir meclis olmuştu. İki seçenek vardı: Ya parçalanmaya seyirci kalmak ama meşrutiyetten taviz vermemek ya da meşrutiyeti askıya almak ama ülkeyi parçalanmaktan kurtarmak. Abdülhamid ikincisini seçti ki, aynı durumda devlet refleksi zaten başkasını yapmasına müsaade etmezdi.

3. Milleti cahil bıraktı:
Bilinenin aksine, Osmanlı tarihinin en canlı eğitim hamlesi, Abdülhamid dönemine rastlar. Sevan Nişanyan’ın hesaplamalarına göre Türkiye, Abdülhamid dönemiyle kıyaslanabilecek bir okullaşma düzeyine yeniden ancak 1950′li yıllarda ulaşabilmiştir. Mesela 1895′te TC sınırlarına tekabül eden bölgede bine yakın (835) ortaokul ve lise bulunuyorken 1923′te bu sayı 95′e düşmüştür. 1895′teki yüz bine yakın öğrenci sayısı (97.837), 1950-51 sezonunda aşağı yukarı aynı seviyede seyretmektedir (90.356). Öncesiyle kıyasladığımızda Abdülhamid dönemindeki eğitim patlaması daha görünür hale gelir. Tahta geçtiği yıl 250 olan rüşdiye sayısı 1909′da 900′e, 6 olan idadi sayısı 109′a çıkmıştır. 1877′de İstanbul’da sadece 200 tane modern ilkokul varken 1905′te 9 bine çıkmıştı. Her yıl ortalama 400 ilkokul açılmıştır ki, bu, Cumhuriyet döneminde bile kırılamamış bir rekordur
.
4. Denizciliğe düşmandı:
Abdülaziz döneminde dünyanın 3. büyük deniz gücü olmuştuk ama bu donanmanın sadece yıllık boya parası bile Denizcilik Bakanlığı’nın bütçesini aşıyordu! Abdülhamid “karacı” idi, kabul. Ama Atatürk de, İnönü de karacı idi. Demek ki, Türkiye’nin etrafı denizlerle çevrili bile olsa böylesine büyük bir deniz gücünü besleyebilecek ekonomik altyapısı mevcut değildi. Savaş gemisi alıp yeniden dışarıya bağımlı kalmaktansa Abdülhamid tercihini kara ve demiryollarından yana kullandı. İttihatçılar da, Atatürk de, İnönü de demiryoluna öncelik vermediler mi?

5. Keyfî sansür uyguladı:
Sansürün elbette savunulacak tarafı yok. Ancak PKK ile mücadele döneminde basının nasıl ağır bir sansür altında çalıştığını unutmadık. Sansür vardı, evet. Fakat siyasi konulara girilmemesi aynı zamanda edebiyatımızın görkemli eserlerinin ortaya çıkması gibi hayırlı bir sonuç da vermemiş midir? Hem Takrir-i Sükûn döneminde uygulanan “cellat sansürü”yle hiç mi hiç kıyaslanamaz Abdülhamid’inki.

Abdülhamid Han

6. Hafiye teşkilatı zararlıydı:
Hafiye teşkilatının topluma nefes aldırmadığını iddia edenler, aksi halde ne yapılması gerektiğini de söylemelidirler. Meydanı İngiliz, Rus, Fransız ajanlarına mı bırakmalıydı? Hafiyesiz, ajansız, casussuz bir devlet olur mu? Unutmayalım ki, Fransa’nın İstanbul büyükelçisi, Abdülhamid’in tahta geçtiği yıl sokaklarda Fransız Kralı’nın posterlerinin Ermeni hamalları tarafından satıldığını yazıyordu. Devlet Londra, Paris ve Petersburg’dan yönetiliyor, “Hasta Adam”ın kimin kucağında öleceği tartışılıyordu. Abdülhamid, iktidarın dizginlerine asılabilmek için hafiye teşkilatını kurmak zorundaydı. Elbette suistimaller olmuştur ama yakınlarından biliyoruz ki, Sultan her jurnali okuyor ama mutlaka yazanın adam olma niteliğine göre değerlendirmeye tabi tutuyordu.

7. Despottu:
‘İstibdad’ kelimesini ‘despotizm’ diye çevirmek yanlıştır. Hele totalitarizm hiç değil. Kaldı ki, İslam siyaset düşüncesinde “istibdâd” meşru yönetim şekillerindendi. Mesela İbn Haldun ‘istibdâd’ı tek adam yönetimi, yani otokrasi anlamında kullanır ve meşru yönetim şekillerinden biri kabul eder. Kaldı ki, önüne gelen idam cezalarını sürekli affeden birinin istibdâdın yetkilerini hangi yönde kullandığını da pekala görmüş oluyoruz.

8. 31 Mart’ı tertiplemişti:
31 Mart isyanında en ufak bir katkısının olmadığı kesin olarak ortaya çıktığı halde asırlık İttihatçı propagandanın etkisi hâlâ sürüyor. İsyanı araştırma komisyonu başkanı Yusuf Kemal [Tengirşenk], 31 Mart’ın Abdülhamid’in eseri olmayıp İttihatçılara karşı yabancı casus şebekeleri ile mürtecilerin teşebbüsleri olduğunu yazmıştır. Rıza Tevfik ise mahkemede şunları söylemiştir: 31 Mart uydurma ihtilali hazırlandığı zaman ben Talat Bey’e beyhude yere kardeş kanı dökülmesinin büyük bir cinayet olduğunu anlattım. Aldığım cevap şu oldu: “Ne yapalım, Cemiyetin paraya ihtiyacı var, bunu da ancak Yıldız Sarayı’nın hazinesi karşılayabilir.”

9. Hamidiye Alayları gereksizdi:
Hamidiye Alayları şunlara yaramıştı: 1. Askerlik yapmayan Kürtlerle kolluk kuvveti eksikliği giderildi. 2. Rus istilasına karşı caydırıcı oldu. 3. Kürtler ve konar göçerlerin dış güçlerce kullanılmasına engel oldu. 4. Aşiretlerin yerleşik hayata geçmelerini hızlandırdı. 5. Çocuklar İstanbul’daki Aşiret Mektebi’nde eğitilerek Osmanlılık bilinci edindiler. 6. Aşiret kavgalarının önüne geçildi. 7. Sükûnet sağlanınca Doğu ve Güneydoğu Anadolu’nun imarına çalışıldı…

10. Korkaktı:
Namık Kemal’in oğlu Ali Ekrem Bey’in dediği gibi “Abdülhamid’in korkak olduğunu sananlar yanılırlar. Korkak olmak şöyle dursun, tam tersine cesurdu.” Dolmabahçe Sarayı’ndaki bir bayramlaşma sırasında deprem olmuş ve tavana asılı 1,5 tonluk bir avize yere düşmüştü. O kargaşalıkta salonda kılı kıpırdamayan tek kişi, Abdülhamid’di. Keza yanı başında bomba patlarken bile metanetini yitirmemiş, öğleden sonra elçilerle mutad görüşmelerini dahi aksatmamıştı.

Kızı Ayşe Sultan’a söyledikleri karakterini iyi özetler:

“Kalbimde yalnız Allah korkusu vardır. Bir hadise olmadan evvel onu önlemek için telaş ederim. Ama tehlikenin içinde bunduğumu hissedersem icabında ateşe atılmaktan bile çekinmem.”
—

Yorumdan Alıntı:

Pâdişah hem zâlim, hem deli dedik,
ihtilâle kıyam etmeli dedik;
şeytan ne dediyse, biz ‘beli’ dedik;
çalıştık fitnenin intibahına.

Dîvâne sen değil, meğer bizmişiz,
bir çürük ipliğe hülyâ dizmişiz.
sade deli değil, edepsizmişiz.
tükürdük atalar kıblegâhına…
Rıza Tevfik

Related posts:

1. Yanlış Yollanan Mail 5 Saniye İçinde İptal Edilebiliyor…
2. İngiltere’nin Tarihi Hakkında (Kim Demiş Tarih Sıkıcıdır Diye?:) )
3. Senin İstifa Ettirdiğini Biz de İstifa Ettirdik!

Hürrem Sultan;

“Sorma aşkın hâletin Mecnun’a bir dîvanedir,
Açma aşkın sırrını Ferhad’a kim efsânedir.
Sor bana aşkın rumuzun sânâ takrir eyleyen,
Can u baş terkin urur âşık hemen pervânedir.“  Vay, vay, vay… Kanuni Hürremine döktürmüş gene:) İşte Hürreme olan aşkının en büyük kanıtlarından olan şiirlerinden bir alıntı! Sanata ve sanatçılara olan düşkünlüğü daha ilk günden anlaşılmıştı Kanuni’nin. Sadece bununla kalmamış, iktidarının ilk günlerinden kültürel faaliyetlere yaptığı aşırı harcamalarla Osmanlı‘nın hazinesini eritmeye başlamıştı. Osmanlı’nın en görkemli göründüğü zamanlardı desek yalan olmaz herhalde. Camiiler, hanlar, hamamlar, külliyeler, medreseler vs… Evet, güzel olmasına güzel de, “-de” ’si var işte! O kadar servet gitti ama gelir bunu karşılamış sayılmaz. Sokullu Paşa çok uğraşmış kurtarmak için Devletimizi ama nafile… Güzel savaşlar ve fetihler yapıldı. Avrupa herzamanki gibi önümüzde tirtir titredi ve öncedende olduğu gibi ancak hain planlarla bizi yıkabileceklerine inanmaya devam ettiler. Bunca şeyden sonra olan oldu ve Kanuni, Hürrem’e gönlünü verdi:( Her yiğidin kalbine bir ok batar elbet, öyle değil mi! Neden bu kadar ahlanıp vahlandığımı anlatayım;

Efendim, bu Hürrem Sultan denen hanımın asıl adı Alexandra(kimi kaynaklara göre Anastasia) Lisowska imiş. Ama avrupada her ne hikmet ise Roxelanne adı ile tanınmaktaymış. Hürrem; şen, sevinçli, güleryüzlü, gönülaçan, taze, hoş anlamlarına gelir ve Farsça kökenlidir. Bu ismi ona Kanuni bizzat kendisi vermiştir. Ona bu ismi vermesindeki anlam ise; bu ismin ayrıca, özgür, köle olmayan anlamlarına gelmesidir. Şu var ki gerçekler saklanamaz, Hürrem bir köle idi. Ve gördük ki geldiği mevkiyi haketmemiş!

Güzelliği nedeniyle küçük yaşta(sanıyorum 13-14 yaşlarında)1520 tarihinde, bugünkü Ukrayna sınırları içinde bulunan Rohatyn şehrinden kaçırılmıştır. Bölge 1184-1939 yılları arasında Polonya Kırallığı sınırları içersinde bulunuyordu yani Lehler tarafından yönetiliyordu sanırım.  Bu yüzden Leh asıllı olduğu söylensede Slav asıllı olduğu düşüncesi daha baskındır. Babası yahudi imiş. Daha sonraları Kırım Hanı tarafından Osmanlı sarayına sunulan Hürrem Sultan, sarayda özel bir eğitim gördü. Dişiliği, zekası ve becerisi ile padişahın dikkatini çekmeyi de bildi! Malesef:( . Harem kadınları ve saray ileri gelenleri arasında da kendine yer edindi. Bu, hain planlarının başlangıcıydı belkide… Daha sonraları Kanuni’ye bir çocuk vererek zevcelik mertebesine yükseldi. Osmanli Sultanlarının bir cariye ile evlenmeleri adetlere uygun olmamasına rağmen Kanuni Sultan Süleyman, Hürrem(Roxalana) ile evlenmiştir. Zaten ne olduysa ondan sonra oldu. Türlü oyunlarla Kanuni’nin kalbini ve güvenini kazandı. Sarayda kendine iyiden iyiye yer edindi. Evet, tıpkı filmlerdeki gibi, ama gerçek:)
Hürrem artık oyunlarına başlayabilir, türlü entrikalarla amaçlarına ulaşabilirdi…

NOT: Yazımın devamına başka bir makalede devam etmem gerektiğini düşünüyorum, sanırım ilk bölüm için bu kadarı yeterli:) 2. Bölümde ise kısaca entrikalarından bazılarını anlatarak yazımı tamamlamayı düşünüyorum;)
Entrikalardan uzak ve iyi niyetli bir yaşam dileklerimle :)

DİĞER YAZILAR:
==> Hürremin Entrikaları ve Hakettiği Son { Çok yakında;) }

Related posts:

1. İhtimaller(Hikaye)
2. Abdülhamid Hakkında Yanlış Bilinen 10 Şey

Pers Sultani iki adami ölüme mahkum etmiş. Sultan‘in atini ne kadar çok sevdigini bilen mahkumlardan bir tanesi, Sultan‘a; hayatini bagişlarsa, bir yil içinde ata uçmayi öğretebilecegini söylemiş. Kendini dünyadaki tek uçan ata binerken hayal eden Sultan bunu kabul etmiş. Diğer mahkum, inanmayan gözlerle arkadasina bakmis ve “Atlarin uçamadığını biliyorsun! Nasıl olup da böyle delice bir fikirle çikabildin ortaya? Yalnizca kacinilmazi geciktiriyorsun o kadar..!” demiş. Teklifi yapan adam ise; ” Pek degil ” demiş;

” Kendime dört özgürlük şansı veriyorum:
  Birincisi : Sultan bu yil olebilir,
  İkincisi : Ben ölebilirim,
  Ücüncüsü : At ölebilir,
  Dördüncüsü ” Belki ata uçmayi ögretebilirim!” “ demiş…

İyi şanlar (:  …

Related posts:

1. Cesaretin Bittiği Yerde Esaret Başlar…
2. Kadınların Dilinden (Bükçe) Anlamak…